ar | en | es | fr | tr

Terörle korkutulmak, baskıyla yönetilmek

Barbarlık, te­rör, korku… vb. gibi kelimeler gündelik hayatımızın ayrılmaz bir parçası oldu. Ha­lin böyle olmasının ve bu yazının yazıl­masının sorumlula­rından biri de IŞİD. Ama tabii ki ne tek ne de en güçlü so­rumlusu… Keza nice devletler var, konu terör ve barbarlık ol­duğunda IŞİD’i ce­binden çıkartır! IŞİD geçtiğimiz ay dört saldırı gerçekleştirdi. 6 Mart’ta Irak’ın Hilla kentinde bir kontrol noktasında 52 kişinin hayatını kaybetmesi, 100’e yakın kişinin yaralanmasıyla sonuçlanan ilk sal­dırının ardından 19 Mart tarihinde gerçek­leşen ve 4 kişinin hayatını kaybetmesine, 37 kişinin yaralanmasına yol açan Taksim saldırısı meydana geldi. Bunları 22 Mart tarihinde Belçika’nın başkenti Brüksel’de havaalanı ve metro istasyonunda gerçek­leşen eş zamanlı saldırılar takip etti; 33 ölü, 250 yaralı. Son olarak ise, 25 Mart’ta Irak’ın Babil kentindeki bir stadyumda futbol maçı oynanmaktayken gerçekleşen saldırı sonucu 25 kişi hayatını kaybetti, 30 kişi de yaralandı.

Şeriatçı faşist bir hareket olan IŞİD, peyda olduğu andan bugüne kadar ger­çekleştirdiği katliamlarla Arap coğrafyasında karşıdevrimin en önemli unsurla­rından biri haline geldi. Kuzey Afrika ve Ortadoğu’nun birçok ülkesinde hücreleri olan örgütün, en önemli güç yığınağını Suriye ve Irak oluşturmakta. Gerçekleştir­diği saldırıların periyoduna bakıldığında ise hemen hemen hepsinin Suriye ve Irak’ta yaşadıkları kayıplara karşı bir misilleme ve “rüşt ispatı” niteliği taşıdığı gözlen­mekte. Geçtiğimiz Ekim ayından bu yana Suriye’de artan bombardımanlar IŞİD’in bir oranda bölgede güç kaybetmesine/geri çekilmesine yol açtı. Yeri gelmişken belirtelim, “IŞİD’e karşı savaş” adı altında gerçekleşen bombardımanların büyük bir bölümü IŞİD’in kontrol etmediği bölgeleri hedef alarak Esad rejimi ile radikal İslamcı gruplara karşı olan kitlelerin ve sivil halkın ölümüne neden oldu!

Bu tam olarak, IŞİD’in kitleler nezdinde yarattığı kafa karışıklığının, Esad rejiminin, bölge ülkelerinin ve emperyalizmin de bu kafa karışıklığını kendi lehlerine çevirmeye çalışmasının örneği. Esad rejimi, Rusya ve İran’ın da desteğiyle, 5 yıldır radikal İslamcılara karşı savaştığını söyleyerek dünya kamuoyunda kendi meşruiyetini yaratmaya çalışıyor. Bunu yaparken de 2011 Mart’ından bu yana kendi rejimine karşı demokratik taleplerle seferber olan halkını katlettiğini, IŞİD’den kat be kat daha fazla katliam gerçekleştirdiğini unutturmaya ça­balıyor.

Emperyalizm ise, yoğunlaşan mülteci kri­zine karşı ikiyüzlü politikasını sürdürürken, IŞİD’in Avrupa merkezinde artan saldırıla­rının da etkisiyle “Esad’lı da olsa” Suriye’de bir geçişin yaratılmasına çabalıyor. Bölge geneline baktığımızda ise Arap devrimci sürecinin başlamasıyla birlikte yitirdiği inisi­yatifi geri kazanmaya çalışıyor. 2011’de açı­lan devrimci süreçte, kitlelerin en temel ekonomik ve sosyal taleplerinin gerçekleş­memiş olması umut­suzluk dalgasının güçlenmesine neden olurken, bir yandan da tam da bu durum­dan beslenen IŞİD gibi karşıdevrimci güç odaklarının ortaya çıkmasının koşulları­nı yaratıyor. Bölgede kitle seferberlikleriyle devrilen diktatörlüklerin yerine gelen istik­rarsız rejimler ya da iktidarını kaybetme­mek pahasına her türlü yolu deneyen Esad rejimi ise “IŞİD tehdidi” kartını oynayarak kendi baskı rejimlerinin bekasını sağlama­ya, kitle seferberliklerini kriminalize etme­ye ve emperyalizmle işbirliklerini arttırma­ya çalışıyorlar.

Tabii bu baskı rejimlerinden nasibini alan sadece Kuzey Afrika ve Ortadoğu halkları değil. Avrupa’da da ekonomik krizin ya­rattığı çöküşe karşı gelişen seferberlikleri kontrol altına almak adına baskıcı uygula­maları yaygınlaştıran rejimler şimdi de “te­rörizm tehdidini” ön plana çıkartarak baskı rejimlerini meşrulaştırıyorlar. Bunun en iyi örneği, IŞİD’in 13 Kasım 2015’de Paris’te gerçekleştirdiği katliamdan beri olağanüstü hal uygulamalarıyla yönetilen Fransa. Fran­sa hükümeti o günden beri bu yasayı kendi işçi düşmanı politikalarını gerçekleştirme­nin ve muhalefeti baskı altında tutmanın da bir aracı haline getirmiş durumda.

Barbarlığın uluslararası bir durum haline geldiği günümüzde “IŞİD’e ya da terö­rizme karşı savaş” tek başına bir şey ifade etmekten çok uzaktır. Hiçbirimiz IŞİD terörü ya da devlet terörü arasında bir seçim yapmak zorunda değiliz. Nasıl şu anda Suriye’de “ateşkes” ortamıyla birlikte Esad rejimi ve radikal İslamcılara karşı olan kitleler tekrardan sokaklara çıkabiliyorsa Avrupa’da da artan İslamofobiye, baskı re­jimlerine ve işçi düşmanı politikalara karşı sokağa çıkabilmenin koşulları mevcuttur. Asıl mesele, kapitalizmin barbarlığına karşı sınıfın bağımsızlığı temelinde gelişebilecek gerçek bir enternasyonalizmdir!

Görkem Duru

Yazar

Görkem Duru

Sıradaki

İlgili Haberler